Throwback Thursday

Aangezien mijn blog na 5 jaar gehackt geweest is, ben ik meer dan 50 artikels voor goed kwijt geraakt. Gelukkig heeft het team achter Modesanssouci toch de meerderheid aan artikels kunnen recuperen. Een 300-tal zonder foto’s weliswaar. De waarde van die foto’s is voor mij zeer belangrijk aangezien ik in mijn artikels vaak verwijs naar afbeeldingen, om extra te inspireren. Ik was dus heel droevig bij deze vaststelling…

Je kan je voorstellen dat het een monnikenwerk is om alle foto’s terug op zijn plaats te krijgen, zeker bij artikels van meer dan 3 jaar geleden. Daarom lanceer ik “Throwback Thursday“, waarbij ik de mooiste artikels van vroeger herwerk mét foto’s en graag opnieuw deel met jou.

Dit is er zo eentje… Enjoy,

Gerelateerde afbeelding

Naast Fashion heb ik ook altijd een zwak gehad voor interieur of beter “creatief inrichten”. Van kinds af aan was ik altijd druk in de weer met het maken van poppenhuizen en kijkkastjes. Ik vond het leuk om mijn eigen leven te creëren in een oude wijnkist van mijn papa. Zo vormde ik ooit eentje om tot een taartenwinkeltje: ik behing mijn muren, ik verfde mijn kastjes, maakte mijn meubels en ik bakte zelfs mini taartjes en ontbijtkoekjes. (uit FIMO weliswaar)

Het ging zelfs zo ver dat mijn mama met mij naar Nederland reed om de grootste “poppenhuisbeurzen” af te schuimen op zoek naar leuke miniaturen: popjes, tapijtjes, dekentjes, mini pantoffels, thee- potjes, … ja geloof het of niet, alles wat in het groot bestaat, bestaat in de poppenhuiswereld ook in het mini. En ik wou het vinden!

Zelfs lampen waren er, echte lampen! Mijn poppenhuis was voorzien van elektriciteit die ik, samen met wat hulp , op 10-jarige leeftijd gelegd heb. Ik moest ’s avonds toch het buitenlicht kunnen doen branden, wanneer ik binnen met de poppen speelde 🙂

In mijn mama haar kledingkast stak een hele grote witte zak vol met “miniaturen spulletjes” die thuis hoorden in mijn poppenhuis. Deze zak had ze daar voor mij verstopt. Toen ik stiekem haar hakken wou passen op die leeftijd, had ik die grote zak ontdekt! Ik herinner me nog dat ik me toen heel schuldig voelde.

Elke gelegenheid was goed genoeg voor haar om een lach op mijn gezicht te toveren wanneer ik een “speeltje” uit die grote zak mocht kiezen. Een goed rapport, mijn verjaardag, Kerstmis en ook soms “zomaar” … want zulke miniatuurtjes waren best wel duur. Ik hoor papa het nog zo zeggen, op zijn toontje. Dat aspect wouden ze me toen al meegeven dat wanneer je verlangt naar iets, het altijd de moeite waard is.

In totaal maakte ik zo’n 5-tal kijkkastjes en 1 groot poppenhuis, waar ik meer dan 3 jaar aan gewerkt heb.

Toen mijn poppenhuis na al die jaren helemaal klaar was, wouden we dat vieren. Daarom lieten mijn mama en papa een gepersonaliseerd bordje maken om bovenaan het dak te hangen van mijn huis. Hoe schattig… Iets waar ik vandaag de dag nog altijd heel fier op ben.

Als ik nu ’s morgens wakker word en de zon schijnt op mijn huisje, word ik helemaal warm van binnen. Ik betrap er mij op dat ik daar vaak sta.

Terwijl andere meisjes met BARBIE-huizen speelden, speelde ik met lijmpistolen, schuurpapier, verf en maakte ik mijn eigen poppenhuis uit hout. Omdat sommigen zich er misschien niet veel kunnen bij voorstellen, geef ik jullie graag een rondleiding doorheen mijn kindergeheim.

Het begon allemaal met een grote, PLATTE, doos vol met houten planken die later een huis zouden worden:

Na duizenden uren puzzelen, plakken, prutsen, verven en veel geduld werd het de villa uit mijn dromen:

                                                

Alles wat ik in men hoofd had, wou ik  vinden.

Elk dakpannetje is 1 per 1 geplakt geweest met lijm. Het was een ‘wereldprobleem’ welk behangpapier ik in de kinderkamer zou hangen. Ik kon gewoon niet kiezen…

Ik wist TOEN al héél goed wat ik wou… 🙂

Zo vond ik een “Winni the Pooh tapijt”, omdat ik dit als kind ook had in mijn kamer.

Dit schommelpaardje was ook één van mijn creaties.

Volledig zelf in elkaar geknutseld uit hout en nadien een likje verf.

Achter elk miniatuurtje schuilt een verhaal…

Een passie was het, waar ik minutieus te werk ging en heel gelukkig van werd. Na schooltijd kon ik niet wachten om in mijn droomwereld te stappen. Gelukkig kreeg ik hulp van Catherine, een vriendin van mijn mama, die even gepassioneerd was als ik. Uren hebben we samen rond de knutseltafel gezeten… Ze dronk altijd Cola Light, dat weet ik nog goed.

Naar aanleiding van dit creatieve gebeuren in mijn kindertijd, droom ik nu al van een echt huis! Een huis moet ‘sprekend’ zijn voor mij met een goede ziel erin… een plek die weerspiegelt wie en wat je bent.

In tussentijd  heb ik met mijn lieve vriend, Michiel, ons droomhuis gekocht. Bijna een jaar geleden…

Ook hier werken we elke week heel hard om het nog meer “ons” te maken.

En eerlijk, ik zie wel gelijkenissen met mijn droomhuis uit mijn kindertijd. Alleen dat “Winni the Pooh tapijt”, dat hoef ik nu niet meer 🙂

From Laura, with Love